دوستم داشته باش،
                       که تویی در نگهم، تو نوایم هستی.
                                  دوستم داشته باش
                   چون تو را می پویم، آسمان فرش من است.
                               رود سرمست من است.
من تو را می جویم  با سر انگشت  دلم روح پر نقش تو را می پویم.
                            شادم از این پویش، مستم از

                                      این خواهش.
         آه، اگر پلک زنم،
                            نکند

                              محو شوی!
         آه، اگر گریه کنم،
                            نکند

                            پرده اشک نقش زیبایت را اندکی تیره کند!
         از رهی می ترسم، که تو همراه نباشی با من
         از شبی در خوفم، که صدایت برود، دور شود از گوشم.
         آه، آن شب نرسد
                                یا

                                  اگر خواست رسید، من به آن شب نرسم     دوستم داشته باش،
که تو را می خوانم، که تو را می خواهم،

شب بی تو یک تکه کاغذ سیاه است که باید آن را مچاله کرد و دور انداخت.

شب بی تو تراکم لحظه های سنگین و مغشوش بر گرده زمین است.

شب بی تو حرفی بیهوده در دفتر زمان است.

شب بی تو اندوهی تبدار و تاریک است. یک خاطره غم انگیز و متروک.

شب بی تو شعری ناموزون و مهمل است که حتی دیوانگان آن را زمزمه نمی کنند.

شب بی تو کابوسی وحشتناک و تلخ است که از پلکها می گذرد و خواب شیرین را می آشوبد.

شب بی تو حسرت طولانی یک مسافر سرگردان است که از کاروان جا مانده است.

و اما.....

شب با تو کاغذی نانوشته و سپید است که ستارگان مشقهایشان را بر آن می نویسند.

شب با تو شعری نجیب و عاشقانه است. همانی که مجنون در صحرا برای لیلی می خواند.

شب با تو آینه ای زیباست که فرشتگان گیسوان ازلی خود را در آن می بافند.

شب با تو باغی معلق در آسمان است که پیچک های عشق از همه سوی آن سر بر آورده اند.

شب با تو یک خوشبختی دامنه دار است که مرا از کناره های سخت و گنگ زندگی جدا می کند و به نیزارهای روشن و مترنم باران می برد...

دوستت دارم بیش تر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن!

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری!

دوستت دارم چون تو نیز مرا دوست می داری!

دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحر گاه عشق!

دوستت دارم همچو تکه ابرهای سفیدی که در اوج آسمان آبی در حال عبورند!

دوستت دارم چون تو رو میخواهم !

دوستت دارم از تمام وجودم، با احساس پر از محبت و عشق!

دوستت دارم بیش تر از آن چه تصور می کنی!

دوستت دارم همچو رهایی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها،

دوستت دارم همچو امواج دریا که آرام به کنار ساحل می آیند و آرام نیز به دریا می روند،

دوستت دارم همچو غنچه ای که آرام آرام باز می شود و گل می شود!

دوستت دارم همچو اواخر زمستان که شکوفه های بهاری باز می شوند!

دوستت دارم همچو چشمه ای در دل کوه که آرام جاری می شود

بر روی زمین و تبدیل به آبشاری می شود که از دل کوه سرازیر می شود!

دوستت دارم همچو مهتابی که شب های تیره و تار را با حضورش پر از روشنایی می کند!

دوستت دارم همچو باران! بارانی که تن تشنه دنیا را جان می دهد و می شوید!

دوستت دارم چون چشمانت این حقیقت قلبم را باور دارد !

دوستت دارم چون تو آخرین امید زندگی منی،

 و لیاقت این دوست داشتن را داری

     و من هنوز عاشقم بر عشقی که عاشقانه ای از عشق من در او نيست..

     و من هنوز شب پرستم  يک شب پرست حرفه اي .

     حرفه ای تر از آنکه فکرش را کنی..

     در تاريکی اش ميشود هر چيز را متصور شد...

     ديد لمس کرد بوئيد  بوسيد و گاه البته گاه به اوج رسيد

    اما با عجله که روز همه را خواهد ربود .

     و من هنوز برای رنگ چشمهايش مرزی نکشيده ام..

     و من هنوز  دستانم يخ ميکند از يخ بودن پيکر سوزانش..

     و من هنوز  اميدوارم به نوش دارو بعد از مرگ ليلی..

     و من هنوز  ساده ام و ساده و ساده ..

     و من هنوز  دوست ميدارم دوست بدارم دوست نداشتنهايش را ..

     و من هنوز نميدانم در کجای باورهايم جا خوش کرده که جايش را عوض نميکند..

     و من هنوز  به دنبالش در تابلوی مورد حسرت ونگوگ ميگردم..

     و من هنوز  عاشق جادوگر فنجان قهوه ام که داستان را به نفع من تمام کند..

     و من هنوز  ديوانه کارهای بدون شرحـــــــم..

     و من هنوز آواره شبهای بی ستاره ام

     به خواهش به تمنا آسمان را تهی ميکنم از ستاره تا خود تک ستاره باشم..

     و من هنوز عاشق تبسمهای خيالی ام در سرزمين خيالی.

     ميکشم  شکل ميدهم رنگ ميکنم و گاه ميبوسم..

     عاشق ميشوم ميميرم حسادت ميکنم و گاه متنفر ميشوم..

     و من هنوز و هنوز عاشق فنجانهای قهوه خورده ام که جادوگر برايم تعبير کند..

     و من هنوز  شرمسارم که آسمان حوصله اش را بارانی ميکنم

 اشک رازی ست لبخند رازی ست عشق رازی ست اشک آن شب لبخند عشقم بود قصه نیستم که بگوئی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی من درد مشترکم مرا فریاد کن درخت با جنگل سخن می گوید علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن می گویم نامت را به من بگو دستت را به من بده حرفت را به من بگو قلبت را به من بده من ریشه های ترا دریافته ام با لبانت برای همه سخن ها گفته ام و دست هایت با دستان من آشناست در خلوت روشن با تو گریسته ا

چرا هنوز دوستت دارم؟ چرا میپرسم حالتو؟

جواب خوبی و چرا، همیشه با بدی میدی؟

پشت سر احساس من، هرچی دلت میخواد میگی

اصلا توقع ندارم، بیای منو دوسم داشته باشی

یه ذره وقت خرج بکنی، یا حتی یاد من باشی

اما همیشه دوس دارم، با همه باشی مهربون

یه روز به حرفم میرسی، ارزش نداره دنیامون

قصد نصیحت ندارم، که راه و چاه نشون بدم

خودت میفهمی یه روزی، وقتی من از پیشت برم

سخته که باور بکنی، من بی دلیل دوستت دارم

دلم میخواد قبول کنی، اما توقع ندارم...!

جيرجيرک به خرس گفت عاشقت شدم،خرس گفت الان وقت خواب زمستانيه من است، وقتي شش ماه ديگه بيدار شدم در اين باره صحبت ميکنيم، خرس وقتي بيدار شد جيرجيرک را نديد خرس نمي دانست جيرجيرها سه روز بيشتر عمر نميکنند.